Vandaag mocht ik weer opdraven voor een inwendig onderzoek. Dit keer moest mijn maag eraan geloven. De internist wilde wat hapjes uit mijn twaalfvingerige darm nemen, en de ‘makkelijkste’ manier is via de mond en door de maag. Net als een darmonderzoek is het allemaal erg onaangenaam. De slang die naar binnen gaat is nog altijd één tot anderhalve centimeter dik, en dat is nog best veel. Gelukkig stond er een assistente bij die mij coachte (even inademen - even inademen nu, enzovoort): die had ik soms wel even nodig ook. Ik heb de internist dan ook vriendelijk verzocht om voor een eventuele volgende keer een aangenaam onderzoek uit te zoeken…