Pennestreek
Over ape- en andere streken
Politiek
donderdag 23 april 2009 by Bart Linders in Columns,Persoonlijk

Afgelopen zomer heeft iemand mij gevraagd om weer* politiek actief te worden. Hoewel het ging om een eervolle functie met uitdaging, heb ik afgeslagen. Ik bedacht dat ik liever iets actievers deed met mijn vrije tijd dan vergaderen, en besloot zeilinstructeur te worden.

Afgelopen week echter vroeg Afke me of ik niet de politiek in wilde. De aanleiding was een tirade mijnerzijds over het gebrek aan visionairs in Den Haag en het overschot aan types die op de winkel passen. Ik ontkende direct politieke ambities, waarop Afke, heeeel verrassend, vroeg: “Waarom niet?”, gevolgd door: “Je zou het best kunnen.”

Tot mijn eigen verbazing had ik hier geen afdoende antwoord op. Ik stotterde wat over geen partij die goed bij me past, geen zin in avonden weg, dat soort smoesjes. Allemaal onzin, want ook als politiek alleen overdag bedreven werd en er een partij was die paste als een handschoen, dan nog zou ik niet terug willen. Maar waarom dan niet? Ik wist het niet. Tijd dus voor wat zelfonderzoek.

Ik heb al langer in de peiling dat ik gelukkiger werd nadat ik stopte met de politiek (of nou ja, niet herkozen werd). Ik heb dat vaak gekoppeld aan settelen, aan Afke leren kennen of aan leuker werk, wat allemaal in diezelfde periode speelde: mijn focus verschoof in die tijd van het maatschappelijke naar mijn eigen leven.

Toch denk ik nu dat mijn toename in geluk vooral met (het ontbreken van) politiek te maken had. Een groot deel van mijn leven bestond toen namelijk uit ergernis, frustratie en onmacht. Ergernis vanwege Nimbies, vanwege kortzichtigheid van bestuurders. Frustratie over halfzachte compromissen om maar een meerderheid bij elkaar te krijgen, over het gebrek aan ruggengraat om pijnlijke beslissingen te durven nemen. En onmacht, vooral onmacht om het verschil te maken. Toen ik ophield met politiek doen, verdween al die frustratie en ergernis en onmacht uit mijn leven, en klaarde de wereld op: er bleken ook verrassend veel leúke dingen in de wereld te zijn.

De afgelopen 10 jaar is de politiek er niet op vooruitgegaan. Nog steeds veel lafhartige bestuurders, pluche-tijgers en fantasieloze managers. De compromissen zijn nog steeds gedrochten, iedereen is tegenwoordig Nimby. Maar nu ik niet meer betrokken ben, kan ik mij de luxe veroorloven om meewarig te glimlachen, de schouders op te halen en te denken: “het volk krijgt de leiders die het verdient”. Van de zijlijn is het makkelijker roepen. Ik laat het van mij afglijden en doe mijn eigen ding.

De onwil om mij nogmaals met politiek te bemoeien, is dus vooral gestoeld op angst voor nieuwe bakken vol ergernis, frustratie en onmacht. En de prijs die ik betaal voor een vrolijker leven is dat ik mij niet meer echt betrokken voel bij wat Nederland kiest en waar onze samenleving heen gaat.

Ik vind het een trieste conclusie. Maar voorlopig is het me de prijs wel waard. Wie weet blijkt ooit dat mijn betrokkenheid niet weg is, alleen verdrongen en ontkend, weggestopt in een duister hoekje in mijn ziel. Als die dag komt, dan kan ik niet anders en zal ik mij, met frisse tegenzin, weer in de ring moeten begeven. Maar tot die tijd geniet ik, met uw welnemen, nog even van het leven.

* Voor de kijkers die wat later ingeschakeld hebben: ik heb ruim tien jaar geleden een tijdje in de Amersfoortse gemeenteraad doorgebracht.

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/6/7/d/pennestreek.net/httpd.www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Comments are closed.