Josefien is helemaal into de Sint. Het Sinterklaas-journaal volgt ze op de voet, en ze maakt zich grote zorgen nu de boot met pakjes per ongeluk weer onderweg is naar Spanje.

Sinds jaar en dag vieren wij Sinterklaas met mijn ouders en mijn broer en zijn vrouw. Er was nooit een dringende reden om dat op 5 december te doen, dus keken we gewoon in onze agenda welke datum uitkwam. Daar komen we nu niet meer mee weg. Als onze harten niet op 5 december vol verwachting kloppen, hebben we echt iets uit te leggen. Wij hebben dan ook hals over kop onze afspraak met de goedheiligman moeten verplaatsen, zodat hij nu ook bij ons op 5 december zachtjes tegen ‘t raam tikt. Gelukkig kan ik wel een potje breken bij Sint Niek: we zijn altijd hem altijd trouw gebleven, en zijn nooit te vroeg met kerst begonnen (sterker: we hebben wel eens pakjesavond gevierd met kerst, compleet met marsepein. Dát levert pas bonusletters* op!).

Vanmiddag zei ik in alle onschuld tegen Afke dat ik nog wat Sinterklaas-inkopen moest doen. Ik zág die drie-jarige oren gewoon spitsen. En ja hoor: ”Ik wil met jou mee Papa, ik wil mee naar Sinterklaas!”

En dat mocht ik dan weer gaan uitleggen, terwijl Afke me sardonisch zat aan te grijnzen… Tijd voor een cursus zelfcensuur.

* Van chocola, uiteraard.