Gisteren moest ik een darmonderzoek laten doen. Diverse ervaringsdeskundigen hadden me vooraf lekker gemaakt met de heerlijke smaak van de vier liter laxeermiddel en de prettige stoelgang daarna. Eenmaal op de onderzoekstafel zou ik een ontspannen darm-massage ondergaan, waardoor mijn buik na afloop als herboren aan zou voelen. Met andere woorden, ik zag er behoorlijk tegenop.

Het ritueel was ongeveer als volgt: donderdag avond nog een soepje zonder groenten, daarna twee liter laxeermiddel, om de tien minuten een glas. De volgende ochtend nogmaals twee liter, daarna niets meer tot het onderzoek - zelfs geen water.

In de loop van de donderdag werd ik steeds ongeduriger: ik wist dat er wat vervelends ging komen, maar er was nog niets dat ik kon doen, behalve afwachten en anderen afkatten. Eenmaal thuis bleek echtgenote niet op de hoogte van mijn avond-dieet. Daar werd ik nog chagrijniger van, maar dat kon ik niet op haar afreageren want mijn moeder at ook mee. Terwijl zij een met zorg bereide maaltijd aten, at ik de tomatensoep van een paar dagen geleden, met witte rijst erdoor.

Na het eten ‘mocht’ ik dan eindelijk beginnen met het laxeermiddel. Gek genoeg werd ik daar een stuk vrolijker van, ik begon zelfs flauwe grapjes te maken (’Wil je ook een glaasje? Er is genoeg hoor!’). Het wachten was over, nu werd het een kwestie van accepteren en doorzetten. Hoewel ik mijzelf noch als acceptant, noch als doorzetter beschouw, gaat me dat blijkbaar toch beter af dan wachten. Ik kon zelfs overweg met het feit dat echtgenote luidkeels de loftrompet stak over de heerlijke Australian-bonbons die ik die middag gekregen had.

De nacht laat ik maar even voor wat hij was. Het is denk ik voldoende te melden dat ik wel wat meer had willen slapen. Dat had zijn effect op de volgende ochtend. Weg waren vrolijkheid en acceptatie. Terwijl echtgenote voor dochter zorgde, liep ik te vloeken op die ‘gore rotdrank’, die zelfs met limonadesiroop nu echt niet meer te drinken was. Omdat de drank niet reageerde, richtte ik mijn pijlen op echtgenote, omdat die, vond ik, onvoldoende aandacht besteedde aan mijn zware lot. Ik terug naar bed.

Door diep in een boek te duiken ben ik de ochtend doorgekomen: door het aftikken van de minuten te ontkennen. En, hoe kon het ook anders, toen het tijd was te vertrekken ging mijn humeur weer met sprongen vooruit. De tas van echtgenote was volgeladen met allerhande lekkers om direct na afloop mijn tanden te kunnen zetten in, bijvoorbeeld, een verse boterham met kaas of een Australian-bonbon: wat ik maar wilde. 

Nu het doorzetten niet meer van mij verwacht werd, voerde de acceptatie de boventoon. Gelaten onderging ik alle administratieve rompslomp en de wachttijd, en redelijk vrolijk, pogend dapper over te komen, stapte ik de onderzoeksruimte in. De crew deed zijn best mijn zenuwachtige grapjes te waarderen. En het onderzoek leek ook erg mee te vallen - tot de eerste bocht. Daarna voelde het als knopen leggen in een opgeblazen fietsband - in je buik.

Als ik het goed onthouden heb heeft de arts mij na afloop verteld dat het wel meeviel. Over een paar weken gaat hij me geloof ik uitgebreider voorlichten.

Op de terugweg leek het alsof mijn linkerfietsband naar rechts was verplaatst en andersom. Vreemd genoeg had ik helemaal geen zin in een Australian-bonbon. Wel in aandacht - en die kreeg ik ook.