Onze dochter van 3 is vegetariër. Dat weet ze zelf nog niet. En dat willen we nog even zo houden. Josefien heeft hart voor de dieren: hondjes, poezen, paarden, eenden en vogels, het zijn graag geziene gasten in onze straat. Ook haar loopbaan heeft ze al gepland, want later wil ze naar de ‘uneverseteit’ om dierendokter te worden.
Vanmorgen ‘las’ Josefien in het kids-magazine van Greenpeace (ja, wij zijn lid) dat de walvissen gered moeten worden. “Waarom dan mama?” IJverig breng ik haar de juiste moraal bij. Conclusie van Josefien: “Ja, dieren mogen wel zelf doodgaan he, maar je mag ze niet dood maken…nee, dat mag echt niet mama.”
Om de een of andere reden heeft Josefien nog geen cruciaal verband gelegd tussen vis redden en vis eten. Waarschijnlijk weegt het visuele aspect hier zwaar in mee. Kibbeling vertoont tenslotte geen doffe ogen en losse schubben, laat staan de lijdensweg ernaartoe. Josefien mag dan ook graag een visje zien. Op haar bord wel te verstaan. En ze heeft het niet van een vreemde…

En daar wringt het. Enerzijds mijn wens om dieren hun leed te besparen, anderzijds mijn wens om in de portemonee te besparen en geen variabele vlees/vegamaaltijden klaar te hoeven maken (Bart heeft helaas geen vegetarische neigingen).
Laatst aten we kipfilet. Ik zei voor de grap tegen Josefien dat het DODE kip was. Josefien geloofde het niet. Het kon niet waar zijn dat je een dode kip ging eten. Wij hebben namelijk zelf krielkippen, die Josefien met veel plezier dagelijks voert. Ik antwoordde dat dit kip was om te éten (uhhu…). Ze pikte de dubbele moraal en at de kip. Als mama het zegt dan is dat zo, toch?

Ik voelde me enigszins hypocriet. Het wordt tijd dat ik als ex-vegetariër weer eens stelling ga nemen in dit vleesminnende huishouden, sorry Bart. Of ga ik eerst nog even met Josefien naar haar grote vriend de visboer? En wat te doen met die voorraad tonijn in blik…