Vanochtend bracht Afke Josefien naar de peuterspeelzaal. Met de auto. Waarin naast Josefien haar kinderstoel een joekel van een Sinterklaascadeau stond. Dat ik gisteravond vergeten was uit de auto te halen. Oeps. Leg dat maar eens uit…
Lichte paniek maakt zich van mij meester. Hoe draai ik me hier uit? Gelukkig heb ik even de tijd om mij voor te bereiden. Tot Josefien weer thuis komt. Nog twee uur, dat moet lukken. Hier moet ik een vrije ochtend voor opofferen…
U stelt zich het drama wel voor dat zich ontplooit als Josefien het pak niet uit mag pakken. De rit naar de peuterspeelzaal is niet gezellig. Om maar te zwijgen van het verdriet als het pak bij thuiskomst foetsie blijkt te zijn -inmiddels zorgvuldig opgeborgen uiteraard. Het morren om “Ik mag het pakje nog niet uitpakken” verandert in de paniek van ”Het hele ding dreigt aan mijn neus voorbij te gaan!”
Ter verklaring kom ik met een doorwrochte intrige waarin verschillende Pieten (met én zonder veer), een boze Sint en, om één of andere reden, een paraplu een rol spelen. Het voert te ver om de volledige intrige hier uit te leggen - vooropgesteld dat ik dat nog zou kunnen. Bovendien reiken sommige delen tot mijlenver over de privacy-grens. Bottom line: het pak is opgehaald door Piet, met duizendmaal excuses, alstublieft dankuwel.
Na enig gemok en gepruil werd de uitleg geaccepteerd. Ik haal opgelucht adem. Voorlopig is de Sint weer gered…
een lief verhaaltje, dicht op je huid geschreven…en zoals dat bij de ouder wordende mens soms gebeurt: er komt meteen een ander, persoonlijk verhaal bovendrijven!
Zoals: als wij naar mijn oom en tante in Zaandam reden moesten we met de veerpont bij de Hembrug. En ik besloot die veerpont dus op mijn Sinterklaasverlanglijstje te zetten. Een hele uitgave en een heel gedoe voor mijn ouders, zie ik nu wel in…!
Niettemin keek ik teleurgesteld naar de zak van sint. Die was veel te klein voor een veerpont: een kind kon dat zien!
Gelukkig legde papa dat geduldig uit:
-Sint stuurde een briefje, jongen. Hij heeft wel een veerpont voor je gekocht, maar ze hadden in de winkel niet genoeg pakjespapier! Volgend jaar probeert hij het nog een keer!-
Tevreden accepteerde ik de kluitjes in het riet. Jammer, dat dat overgaat…
Nico.
Opvallend toch hoe we tijdens de Sinterklaas periode er juist trots op zijn hoe we de allerjongsten in onze samenleving kunnen bedonderen. Waar je de rest van het jaar druk bent met het geven van het goede voorbeeld en het bijbrengen van normen en waarden.
Je maakt me overigens wel erg nieuwsgierig.