Pennestreek
Over ape- en andere streken
Requiem voor een stuk kaas
vrijdag 12 oktober 2007 by Bart Linders in Columns

De afgelopen week heb ik genoten van een prachtig lang, plat stuk kaas. Het was zo lang als de straal van een onaangebroken ronde kaas – van de plastic rand tot het midden dus. Het verschil in dikte tussen de boven- en onderkant (gemeten als de kaas op zijn wiebelige ronde kontje staat) was hooguit enkele millimeters. En deze dikte was ook nog eens een halve centimeter kleiner dan de opening van de kaasschaaf. Dat is belangrijk, want als de kaas dikker is, ga je dunnere plakken snijden omdat de ene helft van de schaaf niet langs de kaas kan, maar er op moet blijven liggen. Als, aan de andere kant, het stuk kaas te dun is, moet je wel vijf, zes keer schaven voor je genoeg hebt voor een boterham. Bovendien vallen deze smalle plakjes er veel makkelijker weer af.

De kaasschaaf leverde dus van begin tot eind mooie, brede, regelmatige plakken kaas. Wat een genot om daarmee je boterham te beleggen! Je weet waar je aan toe bent: drie plakken per boterham is genoeg. Geen gepuzzel meer over hoe je de gesneden plakken dan precies op je boterham moet passen. Geen gedoe met tweede-ronde plakjes omdat je toch nog één plakje nodig hebt terwijl je de kaas net weer hebt opgeborgen in de koelkast.

Helaas, de kaas is overleden. Vermoord. Dat zit zo:

Wij hebben twee kaasschaven: ̩̩n gewone en ̩̩n die extra dikke plakken kan maken. De makke van die tweede kaasschaaf is echter dat niet iedereen ermee om kan gaan. In handen van leken is dit de doodsteek voor de kaas: er breken stukjes los uit de zijkant van de kaas, en het schaafoppervlak krijgt het profiel van een wasbord. En dat is uiterst ongunstig, want dan maakt de schaaf voor extra dikke plakken dus geen extra dikke plakken meer. Het enige dat helpt is een reddingactie met de gewone kaasschaaf Рna een plak of zes wordt de kaas weer toonbaar.

Als er zo’n subliem vormgegeven kaasmoot in onze koelkast ligt, hou ik met argusogen alle kaaseters in de gaten. Daar waar mogelijk voorkom ik dat ze zich vergrijpen aan de kaasschaaf voor gevorderden en dwing ik ze gebruik te maken van de gewone kaasschaaf. Helaas, gisteren kwam een vriendin van mijn vrouw lunchen, en ik was er niet bij. Ze was onervaren.

Dat betekende het einde van dit prachtige stuk kaas. Tegen de tijd dat het schaaf-vlak gerepareerd was met de gewone schaaf, zaten we in de bolling aan het eind van de kaas waar de plakken korter worden. Nog één boterham, schat ik, voor het kontje verdwijnt in het hoekje met restjes voor lasagna en pizza.

Aan het eind van zo’n mooi stuk overvalt me dan een lichte melancholie. Ik kijk even terug op de mooie dagen die we samen hadden, en mijmer wat over het nieuwe stuk waarmee de kaasboer mij gaat bedenken. Als het maar niet zo’n driehoek is met brede voet, denk ik dan. Na de eerste paar plakjes is de kaas al te breed voor de schaaf en van zo’n dikke kont kunnen we twee keer pizza eten.

Toch vraag ik de kaasboer nooit om een plat stuk kaas. Op een bepaalde manier is dat valsspelen: als de kaasboer mij een driehoekje wil snijden zeg ik eenvoudig ‘het mag wel wat minder hoor’, zodat ik met een krap pondje thuis kom en het over en paar dagen nog eens kan proberen. Want: zonder af en toe een driehoekje, zul je het genot van een plat stuk kaas nooit echt ten volle ervaren.

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/6/7/d/pennestreek.net/httpd.www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

1 reactie

Ingenieus gemekker op de vierkante centimeter..wie zit hierop te wachten? Nou: ík bijvoorbeeld! Dit valt onder het genre “column”. En dat genre is dan weer op te delen in subjes…zoals: het kleine dagelijkse leed. Daar valt dit onder.
Maar je kiest niet voor de gebruikelijke items die bij dat genre horen (hondenpoep, burengerucht, hangjongeren enz.)

Je pakt dit onderwerp heel punctueel aan (jouw kracht), en beent het vervolgens helemaal uit. Met veel tussen de regels-understatements en al lezende steeds humoristischer omdat je over zoiets triviaals zoveel te melden hebt. Perfect geschreven, ook…Kleine juweeltjes zijn altijd welkom, vindt deze snotaap.
Nico.