Pennestreek
Over ape- en andere streken
Opvoeden doe je – hoe?
zondag 17 augustus 2008 by Bart Linders in Columns

Het valt soms niet mee om kinderen op te voeden.

Madelief kan ik dat niet kwalijk nemen; die verstaat niet wat ik zeg (denk ik) en weet gewoon nog niet wat er wel en, vooral, wat er niet mag. Zo mag ze bijvoorbeeld niet aan mijn CD’s van Frank Zappa komen. Die staan, vanwege die Z, onderaan in het CD-rek en dus op Madelief-hoogte. Toch probeert ze het driemaal daags. En driemaal daags zeg ik op ferme toon: “Madelief! Nee!”. Vaak lijkt ze te luisteren. Dan kijkt ze me aan en kruipt een andere kant op. Maar soms kijkt ze me aan, lacht naar me, en wijdt zich weer aan Zappa. Op die momenten moet ik als blauwhelm tussenbeide komen en haar ergens anders neerzetten, meestal onder luid protest.

Ik vraag me af wat er zich op die momenten in haar koppie afspeelt. Gaat ze door omdat ze even niet begrijpt dat wat ze doet niet mag? Zoekt ze bevestiging van de grens die ze over gaat? Of zou het gewoon het baby-equivalent zijn van niets van je ouders aantrekken? Ik hoop van ganser harte dat ze het gewoon even niet begrijpt.

Nee, dan Josefien. Die ontwikkelt een gezonde en soms irritante creativiteit in het koppelen van andermans wensen aan haar eigen belangen. En weet dat ook prima uit te onderhandelen. Een voorbeeldje:

“Papa, wil je met mij gaan fietsen?”
“Dat gaat nu niet meisje, want mama slaapt nog en ik kan Madelief toch niet alleen laten?”
“Maar als Madelief slaapt kun je wel de babyfoon meenemen. Dan gaan we gewoon niet zo ver fietsen!”

Dat lijkt allemaal heel leuk en aardig. Dat is het ook wel, op één voorwaarde: dat je eerlijk bent over waarom je iets wel of niet doet. Stel je voor dat ik Madelief als smoes gebruikte en eigenlijk bedoelde: “Ik heb daar nu niet zo’n zin in”. Dan had Josefien d’r logica mij in een web van uitvluchten en intriges gedwongen waar ik volkomen in verdwaald zou zijn. 

Ik ben geen pathologische leugenaar, maar ik heb ook geen principiele bezwaren tegen een leugentje om bestwil op zijn tijd. Gelukkig word ik op deze manier gedwongen om ze zo min mogelijk in te zetten. In zekere zin voed ik dus niet alleen twee dochters, maar ook mezelf op. Een ongeleid projectiel van 9 maanden, een diplomaat van 4 jaar en een groot kind van 36 (ik ben al bijna 37 hoor!). Ga er maar aan staan.

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/6/7/d/pennestreek.net/httpd.www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Comments are closed.